(23) De sneeuwpopstrategie

De nacht is stil, op het zachte tikken van de verwarming na. Nova ligt te woelen. Het lukt haar niet om haar gedachten stil te krijgen. In haar hoofd draait alles om het project in Hartenveen, de presentaties, de planning, de verwachtingen.

Ze zucht en draait zich nog eens om.

Wat als het mislukt?

Wat als ik het niet goed genoeg doe?

Die oude stem van twijfel, fluisterzacht maar hardnekkig, kruipt naar boven.

Ze gooit het dekbed van zich af en loopt naar de badkamer.

Met een slaperig gezicht en warrig haar kijkt ze zichzelf in de spiegel aan, pakt een glas water, ademt diep in en langzaam uit.

“Die overtuiging hoort bij het verleden, niet bij de toekomst. Je mag best wat liever zijn voor jezelf. Je weet dat je dit kan, Nova.”

“Die overtuiging draag je al zo lang met je mee, Nova,” zegt ze tegen haar spiegelbeeld.

“Maar ze hoort bij het verleden, niet bij de toekomst.

Je mag best wat liever zijn voor jezelf. Je weet dat je dit kan.”

In haar hoofd klinkt Super, half dromend, half wijs:

“Precies mens, dat is waarom persoonlijke ontwikkeling nooit ‘af’ is. We hebben allemaal onze angsten, twijfels, dromen en verlangens, jullie mensen net zo goed als wij honden.”

Nova glimlacht vermoeid.

“Dank je, Super.”

Dan kruipt ze weer in bed. De ademhalingsoefening kalmeert haar langzaam en met een zucht valt ze in slaap.

’s Ochtends is het bed naast haar leeg.

Peter is al vroeg vertrokken.

Beneden klinkt rumoer en gelach.

“Mam! Het sneeuwt!” roept Bas.

Marieke haar stem klinkt er doorheen: “Echt waar, alles is wit!”

“Mam! Het sneeuwt!” roept Bas. Marieke haar stem klinkt er doorheen: “Echt waar, alles is wit!”

Nova duwt het dekbed van zich af, trekt de gordijnen open en ziet een maagdelijk wit tapijt, de wereld in stilte ingepakt.

Ze lacht hardop en rent de trap af.

“Oké, jullie twee,” roept ze.

“Jassen aan, handschoenen aan, sjaal om, we gaan een sneeuwpop maken!”

Twee tellen stilte.

Dan kijkt Bas zijn zus aan met een brede grijns.

“Wie het laatste buiten is moet de stoep vegen!”

Maar Marieke is hem te snel af en met een wortel uit de koelkast stormt ze naar de gang.

Wat volgt is een complete chaos.

Sjaals, wanten, jassen, alles door elkaar en Super springt opgewonden blaffend om hen heen.

Buiten gooit Nova de eerste sneeuwbal en treft Bas vol.

“Valsspeler!” gilt hij en ploft met zijn kont in de sneeuw.

En ook Marieke grijpt haar kans.

Binnen seconden is het een complete veldslag van gelach, geschreeuw, sneeuw in haren en mouwen.

Een half uur later rollen ze samen nog twee grote sneeuwballen, tillen ze op elkaar en zetten de wortel erin.

Marieke maakt armen van twee takken en Bas zet een oude hoed op het hoofd van de sneeuwpop.

Nova kijkt naar haar kinderen, haar wangen rood van de kou, haar hart warm.

“Ja”, denkt ze.

“Dit is het. Hier draait het om. Samen lachen, samen leven, samen spelen”.

Ze weet het al, straks op het gemeentehuis maakt ze ook een sneeuwpop, midden voor de ingang. En ze gaat haar collega’s uitnodigen om mee te doen.
 
Geheid dat ook dat eindigt in een sneeuwballengevecht, denkt ze met een brede glimlach.

LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Zeg eens 'nee'