(41) Peters progressie

Als Nova het gemeentehuis van Hartenveen uitloopt, ziet ze Peter al staan. Super trekt aan de lijn, blij dat er beweging komt. “Zo,” zegt Peter zodra ze naast hem loopt, “ik kreeg vandaag een compliment.”

Nova trekt een wenkbrauw op.

“Dat hoor ik graag.”

“Een collega zei: ‘Je stelt andere vragen dan vroeger.’”

Hij kijkt haar even aan.

“En het gekke is, ik vond het ongemakkelijk.”

Ze beginnen te lopen richting het park. Super dartelt voor hen uit.

“Ongemakkelijk?” herhaalt Nova lachend.

“Dat is meestal een goed teken.”

Peter zucht.

“Vroeger was ik duidelijk. Oplossingsgericht. Nu vraag ik vaker: waarom vind jij dat belangrijk? Of: wat maakt dit voor jou lastig? En dan voel ik me soms… zachter, of misschien wel minder sterk.”

“Vroeger was ik duidelijk. Oplossingsgericht. Nu vraag ik vaker: waarom vind jij dat belangrijk? Of: wat maakt dit voor jou lastig? En dan voel ik me soms… zachter, of misschien wel minder sterk.”

Nova grinnikt.

“Veranderen voelt zelden comfortabel, schat.”

Ze denkt aan de woensdagmiddagen zonder e-mail. Hoe stil het eerst was. Hoe onrustig mensen werden toen hun in-boxen niet meer volstroomden.

“Weet je nog die eerste e-mailvrije middag bij ons op het gemeentehuis?” zegt ze.

“Iedereen dacht dat het inefficiënt was. Nu hoor ik mensen zeggen dat ze meer helderheid kregen.”

Peter knikt.

“Ja, maar dat kostte tijd.”

“Precies,” zegt Nova.

“Nieuw gedrag moet eerst door je hoofd, dan door je handen, en uiteindelijk zakt het in je lijf. Pas dan voelt het normaal.”

“Nieuw gedrag moet eerst door je hoofd, dan door je handen, en uiteindelijk zakt het in je lijf. Pas dan voelt het normaal.”

Ze lopen langs het water. Super stopt even om naar een eend te kijken, besluit dat het geen jacht waard is en wandelt weer door.

“En weet je wat het mooiste is?” vervolgt Nova.

“Dat jouw collega het opmerkt. Dat betekent dat het doorsijpelt.”

Peter kijkt haar vragend aan.

“Voorbeeldgedrag werkt traag,” zegt ze.

“Je ziet het zelf nauwelijks. Maar anderen wel. Ze spiegelen zich eraan, zonder dat je het vraagt.”

Peter glimlacht.

“Dus dat ongemak hoort erbij?”

“Absoluut. Het betekent dat je oude reflexen plaatsmaken voor nieuwe.”

“Voorbeeldgedrag werkt traag. Je ziet het zelf nauwelijks. Maar anderen wel. Ze spiegelen zich eraan, zonder dat je het vraagt.”

Super kijkt om, alsof hij wil controleren of ze niet te ver achterblijven.

“Mens,” klinkt het in Nova’s hoofd, “wij honden hoeven niet na te denken over nieuw gedrag. Wij doen het gewoon.”

Nova lacht hardop.

“Nou,” zegt Peter, “het lijkt alsof zelfs Super het begrijpt.”

“Ja, hij wel” lacht Nova, “maar wij mensen hebben nu eenmaal een brein dat graag vasthoudt aan wat vertrouwd voelt. Totdat het nieuwe vertrouwd wordt.”

Ze lopen verder, schouders liefdevol tegen elkaar aan.

“Misschien,” zegt Peter zacht, “is dat wel het echte werk. Niet het stellen van betere vragen, maar ook het verdragen van het ongemak dat erbij hoort.”

Nova knikt.

“En voor je het weet,” zegt ze, “doe je het zonder erbij na te denken.”

Super rent even vooruit, draait zich om en blaft zacht. Alsof hij wil zeggen: zie je wel, het wordt vanzelf normaal.

LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Burn-out beslommeringen