(24) Zeg eens 'Nee'

Met een plof landen de dossiers op Nova’s bureau. “Kan jij deze nog even nakijken Nova? Jij weet dat vast wel!” roept Sonja nog over haar schouder terwijl ze al wegloopt.
 
Nova roept “tuurlijk” terug tegen Sonja haar rug en voelt tegelijk een lichte knoop in haar maag.

Eén keer wil ze “nee” zeggen.

Maar dat woord blijft ergens halverwege steken.
 

Wanneer ze thuiskomt, ploft ze naast Marieke op de bank. Dochterlief zit met een gezicht als onweer naar haar huiswerk te staren.

“Wat is er?” vraagt Nova.

“De juf zegt dat ik te vaak ‘nee’ zeg,” bromt Marieke.

“Maar jij zegt altijd dat ik vaker ‘nee’ moet zeggen.”

Nova glimlacht.

“Tja, soms bedoelen grote mensen met ‘nee’ eigenlijk ‘durf te kiezen voor jezelf’.”

Marieke rolt met haar ogen.

“Dus als ik op school ‘nee’ zeg, is het brutaal, maar als jij het zegt, is het gezond?”

Nova kijkt haar aan, verrast door die rake opmerking.

“Je hebt gelijk,” zegt ze zacht.

“Misschien moet ik dat zelf ook beter leren.”

’s Avonds, terwijl Peter schaatsen kijkt en Super in zijn mand ligt, denkt ze terug aan vroeger.

Aan thuis, aan de keukentafel waar “nee” geen optie was.

Haar ouders waren liefdevol, maar streng.

“Je helpt gewoon mee, Nova. Niet tegenspreken.”

Ze bedoelden het goed, ze wilden haar verantwoordelijk maken. Maar ergens tussen gehoorzaamheid en goedkeuring in verloor ze het recht om “nee” te zeggen.

Super tilt zijn kop op en gromlacht in haar hoofd:

“Tja mens, sommige woorden leer je af voordat je ze echt begrijpt.”

Ze glimlacht flauwtjes.

“Ja Super, en sommige overtuigingen blijven langer hangen dan gewenst.”

De volgende ochtend ziet ze haar beeldscherm vol nieuwe mail.

Ze haalt diep adem, pakt een blauwe post-it en schrijft: “Is dit mijn verantwoordelijkheid of mijn reflex?” en plakt deze aan het scherm.

Guus steekt even later zijn hoofd om de deur.

“Nova, kan jij nog even meekijken met die planning?”

Ze kijkt naar haar post-it…

“Niet vandaag, Guus,” zegt ze rustig.

“Ik heb iets af te maken.”

Guus knippert verbaasd, maar knikt.

“Oké, dan plan ik iets met Siem.”

Een tinteling van trots kruipt langs haar rug.

Ze zei ‘nee’… en de wereld verging  niet eens, denkt ze.
 

"Een tinteling van trots kruipt langs haar rug. Ze zei ‘nee’… en de wereld verging  niet eens!"

’s Middags appt Marieke: “Mam, mag ik bij Loïs eten?”

Met een glimlach appt Nova terug.

“Ja, als jij morgen je kamer opruimt.”

Pling.... een emoji met een knipoog komt terug.

Super blaft zachtjes in haar hoofd:

“Zie je mens, grenzen zijn net hekjes. Ze houden niet tegen, ze beschermen.”

’s Avonds, met een kop thee op de bank, pakt Nova haar dagboek en schrijft:

Vandaag voor het eerst sinds eeuwig eens ‘nee’ gezegd, zonder schuldgevoel. Ik leer Marieke iets wat ik zelf ook nog moest leren: ‘Nee’ zeggen is niet afwijzen, het is jezelf erkennen.

Ze legt haar pen neer, kijkt naar Super die haar aankijkt met die halfslaperige, wijze blik.

“Je hebt het goed gedaan,” lijkt hij te denken.

Nova sluit haar dagboek, ademt diep uit en fluistert:

“Ja… soms begint persoonlijke groei gewoon met een nee.”