(25) De kwebbelfabriek

Wanneer Nova in de vergadering aangeeft dat de mentale weerbaarheid van mensen ook een structurele daling van het verzuim oplevert, gaat het mis...

“Dan moeten we wel de KPI’s goed afbakenen.” begint Rob.

“Nee, dan moet het juist in de P&C-cyclus Rob!” zegt Sonja.

Guus breekt in met: “We kunnen dit koppelen aan het medewerkersportaal.”

Nova kijkt om zich heen, naar de kwebbelfabriek die op volle toeren draait.

Met een klap laat ze haar dagboek op tafel vallen en iedereen kijkt verschrikt naar haar.

“Zijn we klaar?” vraagt ze rustig,

“Jullie zeggen van alles, maar luisteren niet naar elkaar. En jullie praten alweer over cijfers, terwijl dit gaat over mensen.”

“Jullie zeggen van alles, maar luisteren niet naar elkaar. En jullie praten alweer over cijfers, terwijl dit gaat over mensen.”

“Nou ja, we bedoelen het toch goed, Nova…”.

“Dat weet ik, Rob,” onderbreekt ze hem.

“Maar goed bedoelen is niet hetzelfde als goed luisteren.”

Ze ziet hoe iedereen ongemakkelijk op zijn stoel schuift.

“Oké,” zegt Nova.

“We gaan een experiment doen. Iedereen mag straks iets zeggen, maar voordat iemand reageert, houden we drie minuten stilte. Drie, hele, minuten.”

Rob fronst.

“Drie minuten is lang.”

“Precies Rob” zegt Nova.

“Lang genoeg om te luisteren.”

Sonja begint en zegt dat ze bang is dat het project te veel werk oplevert voor haar mensen.

Daarna stilte.

Zenuwachtig speelt ze met haar pen, haar blik zoekt houvast bij Rob.

Guus probeert iets te zeggen, maar Nova steekt haar hand op.

“Stilte, Guus.”

Dan is Rob aan de beurt.

Hij schuift zijn tablet opzij, kijkt even naar Sonja en zegt rustig: “Sonja, kan ik iets doen om die druk bij jou te verlichten? Ik weet hoe zwaar het nu al is op jouw afdeling.”

Sonja opent haar mond, klaar om te reageren, maar Nova steekt opnieuw haar hand op.

“Eerst stilte, Sonja”.

"De eerste minuut voelt ongemakkelijk, de tweede onwennig, maar bij de derde minuut verandert er iets."

Drie minuten tikken om.

De eerste voelt ongemakkelijk, de tweede onwennig, maar bij de derde minuut verandert er iets.

Sonja ademt hoorbaar uit en haar schouders zakken.

In plaats van zich te verdedigen of in de slachtoffer rol te schieten antwoordt Sonja: “Dank je, Rob, het voelt goed dat je het ziet. En fijn dat je het zegt.”

Niemand zegt verder iets en voor het eerst die middag wacht niemand tot hij kan gaan praten, maar is er een echte stilte.

Nova glimlacht.

“Zie je? Luisteren is niet wachten om te praten. Het is horen wat gezegd wordt en elkaar zien.”

Guus wrijft over zijn kin. “Ik hoorde Sonja eigenlijk pas echt toen ik zelf even niets mocht zeggen.”

“Ik ook” zegt Rob, “en ik merkte dat mijn eigen opmerking ineens niet meer relevant was en dat ik Sonja eerst wilde helpen.”

Nova knikt.

“Precies. Soms zit verbinding niet in woorden, maar in de ruimte ertussen.”

Later die avond loopt ze met Super door het park.

Super snuffelt in het gras en zegt in haar hoofd:

“Mens, jullie vergaderen als een blaffende roedel, vooral veel geluid.”

 Nova lacht.

“Vandaag was het even stil.”

“Aha,” blaft Super tevreden.

“Eindelijk luisteren de mensen naar hun eigen echo.”

Nova kijkt naar de lucht en denkt:

Misschien is dát het geheim van verandering: minder praten, meer horen.