(26) Eén kopje koffie...
Jan 20, 2026
Bij de koffiemachine van Hartenveen staat een kleine rij. Het dagelijks ritueel dat meer lijkt op groepstherapie dan op een korte pauze.
“Het is hier ook altijd hetzelfde,” moppert Siem.
“Nieuwe plannen, zelfde druk.”
“Nou,” zegt Julia, “Sonja had nog zo beloofd dat het rustiger zou worden na de reorganisatie.”
Henk knikt ernstig.
“En dat noemen ze dan duurzame inzetbaarheid.”
Nova luistert met een half oor terwijl de machine pruttelend haar beker vult.
Iedereen heeft haast, maar niemand lijkt echt onderweg en heeft tijd om te klagen.
Supers stem echoot in haar hoofd:
“Mens, dit is geen koffiemachine, dit is een klaagmuur.”
Als de laatste schuimlaag op haar cappuccino zakt, zegt Nova:
“Oké, even iets anders: als we nu niet over problemen praten, maar één ding kunnen veranderen, wat zou vandaag 1% beter maken?”
Iedereen valt stil.
Alsof ze haar Chinees hebben horen spreken.
Siem fronst.
“Eén procent? Wat moet dat nou helpen?”
“Nou,” zegt Nova rustig, “één procent elke dag is 365% per jaar.
Best mooi, toch?”
Julia giechelt.
“Dan neem ik morgen vrij, dat scheelt honderd procent stress.”
Siem schudt zijn hoofd, maar er verschijnt een glimlach.
“Oké, serieus,” zegt hij.
“Ik zou willen dat mensen gewoon iets vaker ‘dank je’ zeggen. We doen hier alsof waardering bij het salaris zit inbegrepen.”
“Of bij de koffie,” voegt Henk toe.
Nova schrijft denkbeeldig mee in haar hoofd.
Eén procent meer dankbaarheid is één procent meer lucht.
Marianne komt aangelopen, hoort het staartje van het gesprek en vraagt: “Gaat het over vitaliteit of over koffie?”
“Allebei,” zegt Nova.
“De één houdt ons wakker, de ander houdt ons op de been.”
Marianne blijft lachend staan.
“Weet je wat ik zou willen?
Dat mensen zich veilig voelen om ook eens even niets te zeggen, zonder dat dat ongemakkelijk voelt.
“Dan moet je bij Nova zijn Marianne, die heeft tegenwoordig stilte als managementtool,” grapt Siem.
“Beter dan spreadsheets,” kaatst Nova terug.
De sfeer verandert.
Het mopperen wordt vrolijkheid.
Er wordt gelachen, zelfs Siem lijkt iets van ontspanning te vinden.
Wanneer iedereen weer aan het werk gaat, blijft Nova even staan.
Ze kijkt naar het druppelende apparaat dat een nieuw bakje zet.
In de stilte hoort ze nog nagalmen wat ze net zag gebeuren:
mensen die een beetje liever voor elkaar werden, gewoon omdat iemand vroeg naar wat beter kon in plaats van wat misging.
Later die middag schrijft ze in haar dagboek:
Misschien begint verandering niet in vergaderzalen, maar in de koffiehoek. Waar woorden klein genoeg zijn om oprecht te klinken en stiltes lang genoeg duren om iets te voelen.
Super blaft in haar hoofd:
“Zei ik toch, mens. De roedel leert meer bij het water dan bij de vergadering.”
Nova glimlacht.
“Misschien moeten we de koffiemachine gewoon opnemen in het beleid.”
En ergens diep vanbinnen, weet ze dat ze daar geen grap over maakt.
