(27) Een Clint Eastwood van een e-mail
Jan 23, 2026
De middag is al half voorbij als Nova haar mailbox opent. En daar staat hij, de mail van Guus. Kort, zakelijk en net genoeg om haar bloeddruk te verhogen.
‘Nova, ik heb je plan van aanpak bekeken. Ziet er goed uit, maar ik mis de concrete KPI’s en de borging van de verantwoordingscyclus.
Kun jij dit vandaag nog aanvullen?’
Nova voelt haar kaak aanspannen.
Vandaag, natuurlijk vandaag, altijd vandaag!
Ze heeft het plan in drie weken uitgewerkt, met input van half Hartenveen en nu wil meneer “even” wat cijfers en borging.
Ze ademt diep in, tikt haar nagel tegen het bureau en opent een nieuw bericht.
Beste Guus, begint ze.
Tien minuten later heeft ze een meesterwerk van passief-agressieve beleefdheid
geschreven.
Ze leest het terug.
De mail leest als een glimlach met tanden.
Super blaft luid in haar hoofd:
“Mens, dat mailtje ruikt naar adrenaline. Niet versturen.”
“Jawel,” sist Nova.
“Soms moet iemand het gewoon horen.”
Maar terwijl ze met haar muis boven ‘Verzenden’ zweeft, flitst een herinnering voorbij.
Peter, laatst op de bank thuis.
Zijn verhaal over hoe zijn collega’s hem niet hoorden toen hij ze aansprak op hun gedrag.
En haar eigen woorden: “Je moet ze niet aanspreken, maar aanbevragen.”
Nova zucht.
“Voorleven, Nova,” mompelt ze.
“Dat geldt ook voor jou.”
Ze sluit de laptop.
“Ik slaap er een nachtje over,” zegt ze hardop.
Super blaft instemmend in haar hoofd:
“Eindelijk. Geen revolverheld met een toetsenbord vandaag.”
Thuis staat Peter te koken.
“Drukke dag?” vraagt hij. Nova grinnikt.
“Ik heb een mail geschreven die ik niet heb verstuurd.”
“Dat is vooruitgang,” zegt hij droog.
’s Avonds op de bank denkt ze eraan terug.
Ze ziet zichzelf zitten op kantoor.
Vinger boven de knop, klaar om te schieten.
Een soort Clint Eastwood, maar dan in een kantoortuin.
Ze lacht zacht.
“Een revolverheld in blouse met polssteun.”
Ze pakt haar dagboek.
Ik wil verandering brengen, maar ik reageerde vandaag precies zoals ik het anderen afraad: snel, fel, zonder te luisteren.
Ze sluit het boek.
“Morgen doe ik het anders,” fluistert ze.
De volgende ochtend is de wereld helderder.
Nova leest haar mail opnieuw en in plaats van verwijten ziet ze zorgen: haar behoefte om serieus genomen te worden, haar vermoeidheid van al dat duwen en trekken.
Ze klikt op ‘Bewerken’ en begint opnieuw.
Beste Guus,
Dank voor je reactie. Ik begrijp dat je borging zoekt. Mag ik je vragen wat voor jou het belangrijkste is om als kpi in de rapportage terug te zien? Dan kan ik dat meenemen in de volgende versie, zonder dat we het proces te zwaar maken. Wellicht wil je me daar mee helpen.
Ze leest het nog één keer door.
Geen sarcasme, geen gif, alleen een dialoog met een hulpvraag die recht doet aan Guus zijn opmerking.
Super blaft zachtjes in haar hoofd:
“Zie je, mens? Echte kracht zit niet in verdedigen, maar in kwetsbaarheid.”
Nova glimlacht en klikt op ‘Verzenden’.
Dit keer voelt het niet als een heupschot, maar als een handreiking voor samenwerking.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De vriendelijke VIC'er
