(37) De ballen in de lucht

Henk staat voor de flip-over. Dit keer geen PowerPoint of grafieken, maar alleen hij, een stift en een vel papier waarop hij bovenaan heeft geschreven: Mantelzorg en werk.

 Het is zijn idee geweest, vertelt Guus vooraf.

“Gewoon even delen hoe het is.”

Henk schuift zijn bril recht en glimlacht voorzichtig.

“Ik dacht… misschien is het goed om te vertellen waarom ik soms wat later ben, of eerder wegga.”

Er klinkt geen grapje over “parttimer”.

Dat alleen al voelt als winst.

“Ik heb altijd gedacht dat ik het wel kon managen,” zegt Henk.

“Werk, mijn moeder, het huishouden. Gewoon een kwestie van plannen en lijstjes maken, jullie kennen me.”

Er wordt geknikt.

Iedereen kent Henk als degene van de lijstjes.

“Maar,” gaat hij verder, “het is soms gewoon veel en stiekem meer dan dat. Het moeilijkste is niet eens de tijd. Het is het gevoel dat ik op werk moet doen alsof alles prima gaat. Alsof ik het onder controle heb.”

Hij kijkt even naar zijn handen.

“Je wilt niet dat collega’s denken dat je het niet aankunt. Dus je lacht, je zegt dat het druk is, maar dat het wel gaat. En ondertussen probeer je alle ballen in de lucht te houden.”

"Het moeilijkste is niet eens om de tijd te managen. Het is het gevoel dat ik op werk moet doen alsof alles prima gaat. Alsof ik het onder controle heb.”

Nova voelt hoe de ruimte stiller wordt.

“En soms,” zegt Henk zacht, “valt er eentje. En dan denk ik: zie je wel. Ik kan dit niet.”

Hij lacht erachteraan, maar het klinkt anders dan vroeger.

Minder als een masker.

“Het gekke is,” vervolgt hij, “dat het moment dat Nova me vroeg hoe het écht ging, bijna erger was dan de grapjes. Omdat ik toen merkte hoe moe ik eigenlijk was van dat doen-alsof.”

Er gaat een zucht van herkenning door de ruimte.

Na afloop blijft Tom nog even hangen.

“Mijn vader is ook ziek,” zegt hij.

“Ik dacht dat ik de enige was die worstelde.”

Henk knikt.

“Blijkbaar niet, je bent nooit de enige heb ik geleerd.”

Nova kijkt toe.

Ze zegt weinig en in haar hoofd klinkt het MT-gesprek van weken geleden. Over richting, over onderlagen, over veiligheid die niet op papier staat.

Dit is wat ze bedoelde, denkt ze.

Niet dat iedereen alles deelt.

Maar dat het mág.

“Ik was zenuwachtiger dan bij mijn eerste sollicitatie,” zegt Henk lachend.

Later op de gang loopt Henk naast haar.

“Ik was zenuwachtiger dan bij mijn eerste sollicitatie,” zegt hij lachend.

“Daar zag ik niets van,” antwoordt Nova.

“Ach mijn masker,” zegt Henk schouderophalend.

“Dat zit goed vast.”

“En toch,” zegt Nova, “heb je ’m vandaag even afgezet.”

Hij knikt.

“Ja. En weet je? Het voelde goed om het te delen.”

In haar hoofd bromt Super tevreden.

“Mens, soms hoef je de bal niet hoger te gooien. Soms mag je ’m even vasthouden.”

Nova glimlacht.

Misschien is dat het begin van echte veiligheid, denkt ze.

Niet minder ballen in de lucht, maar minder doen alsof ze nooit mogen vallen.

LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Exit e-mail