(38) Exit e-mail

“Alleen woensdagmiddag,” had Rob gezegd. “Geen e-mail, gewoon om eens te kijken wat er gebeurt.” Dit is geen pilot en al helemaal geen werkgroep, maar gewoon een simpele afspraak: tussen één en vijf geen mails versturen of beantwoorden. Als je iets nodig hebt, loop je langs of je belt. Nova weet nog hoe ze moest lachen en zei: “Dat wordt spannend Rob”.

Woensdag één uur.

Het is stil, muisstil.

Mensen kijken naar hun scherm alsof het een huisdier is dat ineens niet meer reageert.

De inboxen blijven leeg. Geen ping, geen cc, niks, noppes, nada.

Om kwart over één loopt Tom langs haar bureau.

“Mag ik even iets vragen?” zegt hij bijna verontschuldigend.

“Dat mocht altijd al Tom,” lacht Nova.

Hij knikt.

“Ja, maar normaal mail ik het.”

Uit haar ooghoek ziet ze Marianne met haar telefoon. Twijfelend. Ze stopt hem weer weg en loopt naar Sonja. Het gesprek duurt vijf minuten. Ze lachen zelfs even.

“Mag ik even iets vragen?” zegt Tom bijna verontschuldigend. “Dat mocht altijd al Tom,” lacht Nova.

Maar niet iedereen bloeit op.

Om twee uur staat Siem bij Guus.

“Dit is inefficiënt,” zegt hij.

“Ik weet nu niet wat er speelt.”

Guus haalt zijn schouders op.

“Dan weet je het blijkbaar alleen als het in je inbox staat.”

Nova voelt de onrust.

Geen e-mail betekent geen spoor, geen bewijs dat je iets hebt gevraagd of gezegd, geen digitale rugdekking.

"Geen e-mail betekent geen spoor, geen bewijs dat je iets hebt gevraagd of gezegd, geen digitale rugdekking."

Ze loopt naar Henk.

Hij zit met een kop koffie in gesprek met Alex.

Gewoon met zijn tweeën, zonder scherm ertussen.

“Top idee dit,” roept Henk.

“Het scheelt me gewoon drie mails en één misverstand.”

Om half drie ontstaat er iets onverwachts.

In plaats van losse mails over een project, staan vier mensen bij elkaar rond een tafel.

Er wordt getekend op een kladblok en er wordt doorgevraagd.

Iemand zegt: “Oh, bedoel je dát?” en het wordt ineens helder dat niet iedereen zomaar hetzelfde bedoelt, ook al gebruiken we hetzelfde woord.

Nova voelt het bijna lichamelijk: gedrag wordt zichtbaar als het systeem stilvalt.

Wie verstopt zich achter zijn scherm, wie zoekt contact en wie durft iets hardop te vragen?

Om kwart voor vijf zucht Siem opnieuw.

“Ik heb het gevoel dat ik geen grip had vandaag.”

“Of,” zegt Nova rustig, “meer inzicht.”

Verbaasd kijkt hij haar aan.

“Hoe bedoel je dat nu weer?”

“Nou, je weet nu wie je echt moet spreken en wie niet. Dus ook wie je niet in cc had hoeven zetten.”

"Nova grinnikt in zichzelf als klokslag vijf uur de in-boxen weer volstromen. Alsof iedereen zijn adem inhield en nu tegelijk uitblaast."

Nova grinnikt in zichzelf als klokslag vijf uur de in-boxen weer volstromen. Alsof iedereen zijn adem inhield en nu tegelijk uitblaast.

Ze klapt haar laptop dicht en in haar hoofd bromt Super:

“Mens… jullie lijken soms wel honden die alleen via briefjes communiceren.”

Ze glimlacht.

Misschien gaat dit niet over e-mail, denkt ze.

Misschien gaat het over moed.

De moed om niet alles vast te leggen, maar iets uit te spreken.

Volgende week is er weer een woensdagmiddag zonder mail.

Niet omdat het hip is, maar omdat het laat zien wie we zijn zonder het systeem.

“Je hebt gelijkt Super,” zegt ze stil voor zich uit.

“Maar wij moeten er ook weer aan wennen om écht verbinding te leggen met elkaar”.

LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Privé perikelen