(39) Privé perikelen
Mar 10, 2026
Het valt Nova pas echt op als Marieke aan tafel zit zonder iets te zeggen. Niet bozig of verdrietig, maar gewoon stil. Ondertussen vertelt Bas enthousiast over een proefwerk en moppert Peter half grappend over een vergadering, maar Marieke roert in haar pasta alsof ze ergens anders is. “Alles chill?” vraagt Nova luchtig. “Ja hoor,” zegt Marieke snel. Te snel, voelt Nova.
De volgende ochtend zit Nova met collega Marianne in een overleg over duurzame inzetbaarheid. Maar Nova’s gedachten dwalen af.
“Mag ik iets persoonlijks delen Marianne?”
Marianne knikt.
“Marieke is thuis stiller de laatste tijd en op school ook, hoorde ik van haar mentor. Ze steekt haar hand minder op. Terwijl ze vroeger altijd iets zei.”
Marianne leunt achterover.
“Wat denk je dat er speelt?”
Nova haalt haar schouders op.
“Misschien wil ze niet opvallen. Misschien is er iets gezegd. Ik wil haar helpen, uitleggen dat ze zichzelf moet blijven. Dat ze niet kleiner hoeft te worden.”
Marianne glimlacht voorzichtig.
“Dat klinkt als jij.”
Nova fronst.
“Hoe bedoel je?”
“Jij hebt de neiging om meteen richting of advies te geven. Om oplossingen aan te reiken.”
Marianne tikt met haar pen op tafel.
“Maar was het niet jouw eigen mantra dat mensen zelf moeten ontdekken wat er vanbinnen gebeurt?”
Nova blijft even stil.
“Jij hebt de neiging om meteen richting of advies te geven. Om oplossingen aan te reiken. Maar was het niet jouw eigen mantra dat mensen zelf moeten ontdekken wat er vanbinnen gebeurt?”
“Misschien,” zegt Marianne zacht, “moet je Marieke niet vertellen hoe ze het moet aanpakken. Misschien moet je haar laten vertellen wat er gebeurt.”
Nova lacht schamper.
“Je gebruikt mijn eigen woorden tegen me.”
“Dat doe ik met liefde,” zegt Marianne met een knipoog.
’s Avonds zit Nova op de rand van Mariekes bed. Geen preek, geen advies maar oprechte interesse en een lichte bezorgdheid.
“Mag ik iets vragen Marieke? En je mag ook zeggen dat je er geen zin in hebt.”
Marieke draait zich om.
“Oké.”
“Ik merk dat je stiller bent. Klopt dat?”
Een schouderophalen.
“Is het fijn stil, of niet zo fijn stil?”
Marieke denkt na.
“Niet zo fijn.”
Nova knikt en wacht om Marieke ruimte te geven.
“Ze lachen soms als ik iets zeg,” fluistert Marieke.
“Niet gemeen ofzo. Maar alsof het grappig is dat ik zo serieus ben.”
“En wat doet dat met je?”
“Dan denk ik: laat maar. Dan zeg ik wel niks.”
Nova voelt de neiging opkomen om te zeggen dat Marieke juist wél moet blijven praten. Dat ze trots moet zijn op wie ze is. Maar ze slikt het in.
Nova voelt de neiging opkomen om te zeggen dat Marieke juist wél moet blijven praten. Dat ze trots moet zijn op wie ze is. Maar ze slikt het in.
“Dank je dat je dat zegt,” zegt ze alleen.
Marieke kijkt haar aan.
“Wat zou jij doen?”
Nova glimlacht.
“Wat denk jij dat bij jóu past?”
Er valt een stilte.
“Ik wil eigenlijk gewoon zeggen dat ik het niet grappig vind,” zegt Marieke.
“Maar dan niet boos. Gewoon… normaal.”
Nova knikt.
“Dat klinkt als een heel slim idee”.
Beneden in de keuken hoort ze later Super zuchten.
“Mens, jullie denken altijd dat moed groots moet zijn, maar soms is simpelweg blijven staan.”
Nova glimlacht in het donker.
Misschien is dat de echte les.
Niet harder praten of stiller worden.
Maar durven zeggen wat je voelt, zonder jezelf te verliezen.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: AI acceptatie
