(34) De ervaring aan de onderkant
Feb 17, 2026
Nova merkt het niet in grote besluiten, maar juist in de kleine momenten. In een overleg waar iemand zegt: “Ja, dat doen we al.” En iemand anders die dan knikt, terwijl hij eigenlijk iets heel anders bedoelt.
Ze ziet collega’s die allemaal hetzelfde willen: het goed doen. Voor de organisatie, voor hun team, voor de inwoners.
En toch schuurt het.
Niet hard, maar wel constant.
Ze herinnert zich hoe ze thuis soms op sokken door Bas zijn kamer liep toen hij klein was, over een vloer vol legosteentjes. Hier lijkt het net zo denkt ze.
En vroeg of laat doet dat pijn.
Het zit ’m niet in onwil, verre van zelfs.
Iedereen werkt vanuit betrokkenheid. Vanuit een project, een pilot, een traject waar tijd, energie en overtuiging in zit.
En elk initiatief heeft zijn eigen woorden, zijn eigen definities en zijn eigen doelen.
Mensen denken dat ze elkaar begrijpen, maar ondertussen spreken ze verschillende talen.
Duurzame inzetbaarheid betekent hier iets anders dan daar.
Eigenaarschap klinkt misschien hetzelfde, maar voelt anders.
Veerkracht wordt gemeten, besproken, gestimuleerd, maar steeds vanuit net een andere bril.
En dus denken mensen dat ze elkaar begrijpen, maar ze spreken verschillende talen.
Nova ziet wat dat doet.
Collega’s die steeds even moeten schakelen: wacht, in welke context zitten we nu?
Mensen die twijfelen of ze het juiste doen, terwijl ze zich volledig inzetten.
Leidinggevenden die elkaar goedbedoeld aanvullen, maar onbedoeld verwarren.
Niemand zegt het hardop, maar iedereen voelt het. Die lichte, niet te duiden spanning.
Niemand zegt het hardop, maar iedereen voelt het. Die lichte, niet te duiden spanning.
Die vermoeidheid die niet te verklaren is door werkdruk alleen.
Nova denkt aan gesprekken met collega’s, aan zinnen die dit blootleggen.
“Volgens mij hoort dit bij dat andere traject.”
“Zo hebben wij het niet geleerd.”
“Het zal wel aan mij liggen.”
Ieders goede wil verandert langzaam in verlies van overzicht en betrokkenheid verschuift naar voorzichtigheid of nog erger, naar afhaken.
Niet omdat mensen weerstand hebben, maar omdat ze zichzelf proberen staande te houden.
Het gekke is dat alles klopt op papier, in presentaties en in plannen.
En juist dat maakt het zo verraderlijk.
Want als alles klopt, voelt niemand zich geroepen om te zeggen dat het wringt.
Dan wordt stress iets wat je meeneemt naar huis en wordt onrust iets wat je normaliseert.
’s Avonds schrijft Nova in haar dagboek:
We vragen mensen om mee te bewegen, maar we geven ze geen gezamenlijke richting. We stapelen betekenissen, zonder ze te verbinden. En niemand is fout, maar toch kan het zo niet blijven.
Super zucht naast haar, draait zich om in zijn mand en mompelt:
“Mens… zelfs een roedel raakt de weg kwijt zonder geurspoor.”
Nova klapt haar dagboek dicht.
Dit vraagt om iets anders, maar nog niet om een antwoord.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Het kantelpunt
