(35) Het kantelpunt

Het MT zit al even, de koffie is halfleeg, tablets bij de hand en de agenda vol. Nova loopt binnen, ze heeft geen presentatie bij zich, ook geen slides en al zeker niet nog een nieuw model.

Guus kijkt verwachtingsvol.

“Nova, je komt als geroepen, jij had het gisteren over een oplossing, dus wat stel je voor?”

Nova ademt in.

“Ik stel eigenlijk niets voor Guus,” zegt ze rustig.

“Tenminste, nog niet.”

Nova ziet de verbazing en hoe Siem ongemakkelijk op zijn stoel schuift. Terwijl Rob, nog meer dan anders, achteroverleunt.

Maar Nova weet ondertussen dat dat zijn houding is om juist heel scherp op te letten, al lijkt het niet zo.

“Wat ik wel ga doen,” vervolgt Nova, “is iets zichtbaar maken wat we allemaal al kennen en ons voor problemen stelt.”

En als Nova begint vertelt ze geen nieuw verhaal.

Ze beschrijft wat iedereen kent, maar zelden benoemt.

Over collega’s die hun best doen, maar die steeds gevraagd worden om weer te moeten schakelen.

Over teams die betrokken zijn, maar het overzicht verliezen.

Over woorden die hetzelfde klinken, maar overal iets anders betekenen, afhankelijk van het traject.

“Alles wat we doen klopt, en precies dát is het probleem.”

“Alles wat we doen klopt,” zegt ze.

“En precies dát is het probleem.”

Marianne fronst.

“Eh, hoe bedoel je Nova, als het klopt dan is het toch goed?”

“Het punt is juist dat niemand fout is,” antwoordt Nova.

“En omdat elk project en elk initiatief logisch is, zien we niet wat het met mensen doet. We vragen ze voortdurend mee te bewegen met van alles en nog wat, zonder dat er één plek is waar alles samenkomt.”

Ze kijkt iedereen even aan.

“Dit gaat niet over nóg een programma. Niet over nóg een structuur en ook niet over eigenaarschap van alles.”

Guus wil inbreken en iets zeggen, maar Nova steekt haar hand op.

“Wacht even Guus, want dit is geen pleidooi, ik heb het hier over een patroon.”

En dan verbindt Nova de punten rustig aan elkaar.

Hoe het verschil uiteindelijk wordt gemaakt door hoe mensen in de dagelijkse praktijk omgaan met hoe de organisatie stuurt, besluiten neem, prioriteiten stelt en nieuwe initiatieven lanceert.

“We hebben veel goede initiatieven,” zegt ze.

“Maar geen onderlaag die ze met elkaar verbindt. Iets dat niet bovenop alles ligt, maar juist eronder. Iets dat mensen houvast geeft in hoe we hier werken, praten en keuzes maken.”

“We hebben veel goede initiatieven, maar geen onderlaag die ze met elkaar verbindt."

Rob knikt langzaam en leunt nu voorover.

“Dus jij zegt: geen nieuw project maar een sterkere fundering, zodat onder elk project een basis ligt die zorgt voor een ‘Hartenveense samenhang’ ongeacht de doelstelling van het project?”

“Precies,” zegt Nova met een grote glimlach.

“En dat moet de organisatie bieden zodat onze leidinggevenden en medewerkers daarbinnen kunnen bewegen, zonder dat ze dat zelf steeds opnieuw moeten uitvinden." 

Super blaft zachtjes in haar hoofd:

“Zo is het. Minder rennen en meer richting.”

Nova ziet het gebeuren als ze naar de gezichten kijkt, het wordt gesnapt. En ze weet: dit is het kantelpunt.