(33) De ontbrekende kapstok
Feb 13, 2026
Nova loopt door het huis en struikelt bijna over een windjack van Bas op de overloop. Onder aan de trap ligt Mariekes winterjas, al weken onaangeraakt.
Over de rugleuning van Peters bureaustoel, zijn thuiskantoor is de eettafel, hangt zijn colbert. In de gang slingeren een bodywarmer, een trainingsjack en ergens daartussen ook nog een zomerjas. Een volledige collectie jassen komt ze tegen, die zo bij Zalando, de Bonprix of welke webshop dan ook vandaan kan komen.
Nova blijft staan, handen in haar zij.
We hebben toch een kapstok, verdorie!
Onderweg naar haar werk blijft het beeld aan haar kleven. Niet zozeer de jassen zelf, maar het gevoel.
Dat lichte, onrustige gevoel dat iets nergens écht landt, of in dit geval negens echt ‘hangt’.
Het doet haar aan kantoor denken.
Zoveel initiatieven. Allemaal logisch. Allemaal nodig. Projectgroepen, pilots, reflectiesessies. Sommige tijdelijk, al duren ze inmiddels al een eeuwigheid.
Aan de tekentafel klopt het. De plannen zijn goed onderbouwd, de slides verzorgd, de intenties zuiver. En toch voelt het alsof iemand steeds weer een nieuwe jas over een stoel gooit.
Aan de tekentafel klopt het. De plannen zijn goed onderbouwd, de slides verzorgd, de intenties zuiver. En toch voelt het alsof iemand steeds weer een nieuwe jas over een stoel gooit.
Tijdens de lunch vangt ze flarden van gesprekken op.
“Ja, dat doen we nu ook.”
“Volgens mij hoort dit bij dat andere traject.”
“Mijn leidinggevende zegt weer iets anders.”
Niemand klinkt onwillig. Eerder voorzichtig, zelfs wat moe.
Iedereen praat vanuit zijn eigen project, met eigen woorden en betekenissen. Maar niemand ziet nog het geheel.
De kapstok ontbreekt.
De plek waar alles samenkomt, waar duidelijk is: dit hoort hierbij, dát hangt daar.
Het gevoel van ‘misschien een nieuwe jas, maar in het grote geheel klopt het en snappen we het allemaal’ lijkt te ontbreken.
En zonder die kapstok ontstaat ruis.
Mensen doen hun best, maar trekken soms ongemerkt de andere kant op.
Verandering schuurt niet omdat ze verkeerd is, maar omdat ze nergens kan landen.
Aan het eind van de dag loopt Nova langs een overlegkamer.
De deur staat op een kier.
Collega’s zitten gebogen over papieren, in serieus gesprek.
Goede mensen, professionals met goede bedoelingen.
’s Avonds thuis raapt ze alle jassen bij elkaar en hangt ze één voor één aan de kapstok, doet een stap achteruit en voelt rust.
Alles lijkt opeens zijn plek te hebben.
Later schrijft ze in haar dagboek:
Misschien hebben we op het werk niet nóg een jas nodig. Misschien hebben we vooral een plek nodig waar alles even kan hangen.
In haar hoofd bromt Super tevreden.
“Zie je wel, mens. Zelfs een roedel weet waar de spullen horen.”
Nova glimlacht.
Morgen begint ze ook in Hartenveen met ophangen.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De ervaring aan de onderkant
