(30) De modderende manager
Feb 03, 2026
Na haar gesprek met Alex wil Nova meteen een afspraak plannen met Meryem, het hoofd Financiën van Hartenveen. Dat blijkt makkelijker gedacht dan gedaan.
Drie pogingen, vier mailtjes en één telefoontje later heeft ze alleen nog een echo van Meryems voicemail: “Ik zit in overleg, laat een bericht achter.”
Nova glimlacht wrang.
In overleg… met wie eigenlijk niet?
Meryem is overal.
Rennend met een broodje door de gang, zittend met haar neus in een spreadsheet of bij het zoveelste project.
Ze is ooit begonnen als junior financial en kent elk factuurnummer, elk kostenplaatsje en elke boekingsregel.
En dáár wringt het. Nova ziet het patroon.
Wie alles weet, wil alles doen.
En wie alles doet, laat niemand groeien.
Via het secretariaat lukt het uiteindelijk om een afspraak in te plannen.
De secretaresse zucht opgelucht: “Nou, Nova, dat is al een prestatie op zich.”
‘s Middags zit Nova aan tafel wanneer Meryem binnenstormt, haar yoghurt nog in de hand.
“Je had me ook zo even kunnen aanspreken,” zegt ze.
“Dit had niet zo officieel gehoeven.”
Nova glimlacht.
“Heb ik geprobeerd, Meryem.
In de gang, of in de lunchpauze, je bent nooit beschikbaar.
Zelfs het secretariaat kon nauwelijks een gaatje vinden.”
Meryem zucht.
“Ja, druk hè. Iedereen heeft me nodig.”
“Of denk je dat?” vraagt Nova rustig.
Meryem kijkt op. “Hoe bedoel je?”
“Dat je misschien niet overal nodig bént, maar wel overal wíl zijn.
Jij wil alles weten, controleren, helpen, oplossen.
Maar ondertussen kan je team niets zelfstandig doen.
"Jij wil alles weten, controleren, helpen, oplossen. Maar ondertussen kan je team niets zelfstandig doen."
Ze krijgen niet eens de kans.”
Meryem trekt haar wenkbrauwen op.
“Ik vraag juist altijd om meer eigenaarschap bij mensen.”
Nova glimlacht.
“En dat is het probleem, Meryem.
Je vraagt het, maar je laat het niet toe.
Jij pakt alles terug.”
Super gromt zacht in haar hoofd:
“Ze zit vast in haar eigen modderpoel van goede bedoelingen.”
“Je bent geen uitvoerend medewerker meer, Meryem.
Je bent hoofd Financiën.
Je rol is niet om alles te doen, maar om richting te geven, ruimte te maken.
Je mensen kunnen pas verantwoordelijkheid nemen als jij ze dat toelaat, zodat zij kunnen leren wat jij al weet.”
Meryem laat haar lepel in de yoghurt zakken.
“Ik weet gewoon niet hoe ik die ruimte moet creëren.”
Nova lacht vriendelijk.
“Daar heb ik al wat op bedacht.
Morgen heb ik nog een overleg ingepland.
Met jou, zonder spreadsheets.
Om dát te oefenen: ruimte creëren.
Stil leren staan, zodat je weer in beweging kunt komen.”
Meryem klinkt sceptisch.
“Een overleg om stil te staan?”
“Jawel,” zegt Nova.
“Een radicale innovatie.”
Er breekt een glimlach door op Meryems gezicht.
“Oké, maar ik neem wel m’n laptop mee, voor de zekerheid.”
Nova schudt haar hoofd.
“Hooguit je yoghurt.”
’s Avonds schrijft Nova in haar dagboek:
Hoe meer we vasthouden, hoe dieper we wegzakken.
Soms moet je stoppen met ploeteren om uit de modder te komen.
Super blaft zachtjes in haar hoofd:
“Juist. De vijver wordt pas rustig als de manager stopt met peddelen.”
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De kunst van het loslaten
