(31) De kunst van het loslaten
Feb 06, 2026
De volgende ochtend zit Meryem al klaar wanneer Nova haar kantoor binnenloopt. Laptop open, telefoon naast haar en een map vol notities binnen handbereik.
“Je zei dat we gingen oefenen,” zegt Meryem, “dus ik dacht: ik bereid me even goed voor.”
Nova glimlacht.
“Meryem, dit is precies wat we níet gaan doen vandaag” en klapt resoluut Meryem haar laptop dicht.
“Vandaag oefenen we in niets doen.”
Meryem kijkt alsof ze haar net heeft gevraagd te ademen onder water.
“Niets doen? Maar ik heb een lijst van twintig actiepunten!”
“Precies,” zegt Nova.
“En die gaan we even niet oplossen.”
“Vandaag oefenen we in niets doen.” Meryem kijkt alsof ze haar net heeft gevraagd te ademen onder water.
Ze schuift een notitieblok naar Meryem.
“Oefening één: de stop-knop.”
“De wat?”
“De stop-knop,” zegt Nova.
“Telkens als iemand iets vraagt waarvan jij denkt ‘laat ik het zelf maar doen’, schrijf je het op in plaats van het meteen op te pakken.
Eén dag lang.
Niet handelen, alleen observeren.”
Meryem fronst.
“En als het misgaat?”
“Dan leer je iets,” zegt Nova kalm.
“En als het goed gaat, leer je nog meer.”
Er valt een stilte.
Meryem tikt met haar pen op tafel, onrustig.
“Oké,” zegt ze uiteindelijk.
“Ik kan het proberen.”
Super blaft in Nova’s hoofd: “Kijk, ze wil wel leren.”
“Mooi,” zegt Nova.
“Dan nu oefening twee: het delegeringsspel.”
Meryem lacht.
“Klinkt alsof ik iets kan winnen.”
“Dat kan je zeker,” zegt Nova.
“Tijd.”
Nova tekent een cirkel op het whiteboard.
“Schrijf in het midden wat écht jouw verantwoordelijkheid is. Alleen dat, niks meer en niks minder. Alles wat erbuiten valt, schrijf je buiten de cirkel en geef je aan iemand in je team. Niet om kwijt te raken, maar om ruimte te maken.”
Meryem kijkt even naar het bord en zegt dan aarzelend: “Maar als ik iets weggeef, moet ik het toch blijven volgen?”
“Dat hoeft niet,” zegt Nova.
“Vertrouwen is ook een vorm van controle. Alleen een iets vriendelijkere.”
Langzaam vult Meryem de cirkel.
Eerst voorzichtig, dan steeds zekerder.
“Ik heb blijkbaar veel gedaan wat helemaal niet in het midden hoort,” zegt ze verbaasd.
“Ik heb blijkbaar veel gedaan wat helemaal niet mijn verantwoordelijkheid is,” zegt Meryem verbaasd.
Nova knikt.
“Welkom in de club!
De meeste leidinggevenden wonen permanent aan de rand van hun eigen cirkel, of erbuiten.”
Ze lachen allebei.
Dan zegt Meryem: “Weet je, dit is eigenlijk best leuk. Ik voel me… lichter.”
“Zie je wel,” zegt Nova.
“Ruimte creëren hoeft niet zwaar te zijn. Het mag zelfs leuk zijn.”
Meryem leunt achterover.
“Ik weet niet wat er vreemder is: dat ik dit nuttig vind of dat ik het leuk vind om los te laten.”
“Misschien allebei,” zegt Nova met een knipoog.
Later die avond schrijft ze in haar dagboek:
Vandaag zag ik hoe iemand ruimte vond zonder iets te verliezen. Alleen wat ballast achterliet. Echte leiders sturen niet door te vullen, maar door leegte toe te laten.
Super blaft in haar hoofd:
“Mooi mens, soms moet je eerst stilzitten om vooruit te komen.”
Nova glimlacht.
“En soms moet je iemand leren stilstaan om haar team vanuit ruimte vooruit te laten komen.”
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Druk is niet altijd druk
