(21) 'Aanbevragen', geen aanspreken
Jan 10, 2026
De sleutel draait in het slot en nog voor ze haar jas heeft uitgedaan roept Nova: “Peter! Je gelooft nooit wat er vandaag is gebeurd!”
Super begroet haar eerst met zwiepende staat en ondeugende ogen.
“Ze straalt weer,” hoort ze hem denken.
“Budget binnen, roedel op koers.”
Peter zit aan de keukentafel, zijn laptop dichtgeklapt, zijn blik moe.
“Zo te zien is hier iemand wat minder enthousiast,” zegt Nova terwijl ze haar tas neerzet en Peter diep zucht.
Nova schenkt thee in en gaat tegenover hem zitten.
“Vertel.”
Peter wrijft over zijn gezicht.
“Ik heb het MT erop aangesproken dat het niets oplevert om processen wéér te herschrijven. Omdat het probleem bij ons zit, omdat wij ze zelf niet volgen.”
Schouderophalend gaat hij verder: “Maar iedereen ging meteen in de verdediging. Alsof ik ze persoonlijk aanviel.”
“Maar iedereen ging meteen in de verdediging. Alsof ik ze persoonlijk aanviel.”
Nova glimlacht.
“Ach lieverd, je bedoelt het goed, maar ook jij doet het onhandig.”
Peter kijkt haar verbaasd aan.
“Wat?”
“Laat me raden,” zegt Nova.
“Je sprak ze rechtstreeks aan op hun houding en gedrag, hè?” Peter knikt.
“Ja, precies. Het is alsof je erbij was.”
Zacht lachend zegt Nova: “Niemand vindt zo’n directe confrontatie makkelijk. Je kunt mensen beter niet aanspreken op hun gedrag, maar ernaar vragen.”
“Hè? Hoe bedoel je dat?”
“Nou, neem John. Jij zegt vaak dat hij het niet zo nauw neemt met processen. In plaats van hem daarop aan te spreken, kun je hem beter aanbevragen.”
Peter fronst.
“Aanbevragen?”
Nova grijnst.
“Ja, dat woord heb ik verzonnen. Maar het werkt.”
Ze leunt iets naar voren.
“Stel, je zegt: ‘John, waarom vind jij het nu belangrijk dat we het proces even overslaan?’ Dan zegt hij vast iets over tijdsdruk.
Dan vraag jij: “Heb je al onze collega’s daarin meegenomen?"
En als hij zegt dat daar al helemaal geen tijd voor is, kun jij antwoorden: “Snap ik, maar dan moeten we ook niet verbaasd zijn als zij straks hetzelfde doen. Want nu denken ze niet dat wij dit doen uit noodzaak, maar omdat wij het onszelf makkelijk willen maken.”
Peter denkt na.
“Dus ik laat hem zelf de conclusie trekken?”
“Precies,” zegt Nova.
“Niet aanspreken, maar aanbevragen. Zo help je iemand nadenken zonder dat hij zich aangevallen voelt.”
“Niet aanspreken, maar aanbevragen. Zo help je iemand nadenken zonder dat hij zich aangevallen voelt.”
Super gromlacht in haar hoofd.
“Slim, mens. Wij honden doen dat ook. Eerst snuffelen, dan blaffen en bijten alleen als het écht moet.”
Nova proest van het lachen.
“Dank je, Super.”
Peter kijkt haar verbaasd aan.
“Zei je wat?”
“Nee hoor, innerlijke wijsheid en een grapje van Super.”
Hij schiet in de lach en trekt haar naar zich toe.
“Jij hebt altijd goede ideeën. Dank je.”
Dan kijkt hij haar ineens aan.
“Maar ik heb jou nog helemaal niet gevraagd: hoe ging jouw presentatie bij de directie?”
Nova’s glimlach wordt breed en trots.
“Nou,” zegt Nova…
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: Geluk met kleine stapjes
