(20) De mens centraal in Hartenveen - deel 3
Dec 24, 2025
“Jullie vullen de kamer met verwachtingen” lacht Nova, “maar ik verander de wereld niet in een uurtje. Al kan ik jullie wel inzicht geven in waarom wij dit samen moeten omarmen. En Nova bladert in haar dagboek, met de ezelsoren, vol pennenstrepen en koffievlekken.
“Vandaag,” zegt ze, “geen plannen, geen cijfers. Alleen observaties. Geen waardeoordelen, maar onze eigen witte vlekken.”
“Woensdag 8 oktober, voorbeeldgedrag?” leest ze.
Alle leidinggevenden waren druk met ‘de processen’, omdat de rechtmatigheidscontrole weer eens stroef liep. Alles moest anders, strakker, beter. Tot Rob besloot dat bepaalde inkopen ook gewoon ‘even buiten het proces om geregeld’ konden worden.
En ondertussen vraagt het MT zich af waarom collega’s zo moeilijk de inkoopregels volgen.”
"Rob besloot dat bepaalde inkopen ook gewoon ‘even buiten het proces om geregeld’ konden worden. En ondertussen vraagt het MT zich af waarom collega’s zo moeilijk de inkoopregels volgen.”
Een lichte kuch klinkt. Rob kijkt opzij, half schuldig, half geamuseerd.
Nova glimlacht.
“Rob, het zijn observaties, geen aanklachten.”
Ze bladert verder.
“Donderdag 30 oktober. Overtuigingen.
Driekwart van het MT en leidinggevenden denkt dat ze als managers álles moeten weten. Iets niet weten betekent ter plekke een antwoord opzoeken. Maar ze zien niet dat ze dat in teamoverleggen ook doen. De aandacht is dan niet bij de mens of het moment, maar bij de zoektocht naar zekerheid. Iedereen voelt dat en niemand voelt zich meer echt gezien.”
En zo spelen er nog tig-overtuigingen.
Sonja legt blozend haar telefoon neer.
“En nog één,” zegt Nova.
“Over collega’s die zich niet veilig voelden om te delen dat het privé niet goed ging met een relatie of een ziek familielid. Omdat er altijd grapjes over gemaakt werden. En ironisch genoeg vlak na een cursusdag over psychologische veiligheid...”
Ze sluit haar dagboek.
“We vergeten vaak dat verzuim zelden begint met ziekte, maar met stress, inconsistente leiding en mentale vermoeidheid. Bij collega’s en bij onszelf. We blijven in losse initiatieven denken. Een cursus hier, een project daar. Goed bedoeld, maar onhandig. En daardoor bereiken we vaak het tegenovergestelde van wat we willen.”
“De mens centraal, dat is de prioriteit. En dat budget, daar maak ik me geen zorgen over. Dat verdienen we dubbel en dwars terug. Maar dat is bijvangst.”
Guus wil iets zeggen, maar Marianne is hem voor.
“Dus Nova, je zegt eigenlijk: we bedoelen het goed, maar we pakken het onhandig aan, en houden het probleem in stand.”
Rob knikt langzaam.
“Marianne, dat is ook mijn conclusie.”
Nova glimlacht.
“Ja. En dat betekent niet dat we het verkeerd doen, maar dat we het anders moeten durven doen. Niet harder werken, maar dieper kijken.”
Rob kijkt naar Nova.
“Dat gaan we dus hart-grondig veranderen. Jij pakt dit op, Nova. Jij weet wat er nodig is.”
Ze slikt even.
“Ik heb wel een klein budget nodig, Rob.”
Rob grijnst.
“De mens centraal, dat is de prioriteit. En dat budget, daar maak ik me geen zorgen over. Dat verdienen we dubbel en dwars terug. Maar dat is bijvangst.”
In haar hoofd blaft Super zacht, bijna ontroerd: “zo, mens. Kijk, jullie roedel begint te leren.”
Nova glimlacht.
Eindelijk, denkt ze.
Eindelijk gaan we structureel aan de slag vóór en mét mensen!
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: 'Aanbevragen', geen aanspreken
