(18) De mens centraal in Hartenveen - deel 1
Dec 19, 2025
De vergadertafel is te netjes. De koffiekopjes staan in een perfecte halve cirkel, de stoelen op gelijke afstand. Nova glimlacht; orde is blijkbaar ook een vorm van controle.
Ze voelt de blikken op haar gericht, maar dit keer niet met de oude spanning. Ze is kalm. Haar eigen werk aan haar overtuiging dat ze niet goed genoeg zou zijn hiervoor heeft duidelijk vruchten afgeworpen.
De stem van Super fluistert in haar hoofd, licht spottend maar warm:
“Mens, adem. Jij leidt de roedel vandaag.”
De kring rondkijkend ziet ze Rob zitten met zijn armen over elkaar, analytisch.
Sonja heeft haar bekende ‘ik-wil-erin-geloven-maar…’-blik.
Hamid kauwt op zijn pen.
Guus scrolt nog snel even op zijn telefoon.
Marianne glimlacht bemoedigend.
En Siem heeft uiteraard zijn laptop al opengeklapt nog voor Nova iets gezegd heeft.
“Dank jullie wel dat ik dit voorstel mag toelichten,” begint Nova.
“Toen ik aan deze opdracht begon zei ik het al, verzuim is geen spreadsheetprobleem dat we met kpi’s en processen te lijf moeten. Het is een menselijk vraagstuk.”
Guus schraapt zijn keel.
“Maar Nova, we hebben al vastgesteld dat we programma’s hebben. Workshops over vitaliteit, een sportregeling…”
“Klopt,” zegt Nova rustig.
“Maar dat zijn losse puzzelstukjes zonder een rand eromheen. We doen veel, maar weinig in samenhang en al helemaal niet structureel. En we weten niet eens of we alle puzzelstukjes wel hebben.”
Ze ziet hoe Rob een notitie maakt.
“Het verschil,” vervolgt ze, “zit niet in méér doen, maar in anders kijken. In consistentie, niet complexiteit.”
Hamid, uitgekauwd, leunt achterover.
“Klinkt mooi, maar wat gaat dit kosten?”
Nova glimlacht.
“Minder dan het nietsdoen Hamid. Elk procent verzuim dat we omlaag brengen, scheelt ons tussen de twee- en driehonderdduizend euro per jaar. Maar dat is de bijvangst. Prioriteit is dat de mens centraal komt te staan in Hartenveen.”
"Elk procent verzuim dat we omlaag brengen, scheelt ons tussen de twee- en driehonderdduizend euro per jaar. Maar dat is de bijvangst."
Ze ziet dat Rob zijn pen neerlegt.
“Het gaat er niet om mensen te genezen, maar om ze sterk te houden,” zegt ze.
“Mentaal, emotioneel, hier én thuis. Want wie zich goed voelt als mens, is vanzelf een betere collega, partner, vader of moeder.”
Nova laat een stilte vallen en ziet de nadenkende blikken. Is het herkenning, of weerstand, vraagt ze zich af.
Ondertussen voelt ze een oude spanning opkomen, maar ook trots.
Ze is zover gekomen en ze weet: Super kijkt ergens mee.
In haar hoofd hoort ze hem zacht brommen:
“Goed zo, mens. Nog even, dan luisteren ze echt.”
Marianne verbreekt de stilte.
“Nova, ik hoor in wat je zegt meer dan een plan. Ik hoor een visie. Maar neem ons dan wel mee in hoe dat er in de praktijk uitziet, wat gaan we concreet doen dan?”
Nova knikt.
“Met liefde.”
Ze pakt haar papieren, voelt het tintelen in haar buik. Geen angst. Energie.
En als ze een slok water drinkt voor ze verder gaat, hoort ze in haar hoofd een triomfantelijke blaf. “Zie je wel.”
En stralend van vertrouwen begint Nova haar concrete plan uit de doeken te doen…
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De mens centraal in Hartenveen - deel 2
