(29) De foeterende financial

De toon van de mail is zó fel dat Nova bijna verwacht dat er rook uit haar beeldscherm komt.
Alex, haar collega van Financiën, foetert in hoofdletters.

“ALWEER een project waarbij Financiën pas wordt betrokken als het geld al is uitgegeven!

De onderbouwing klopt niet, de cijfers zijn onvolledig en we lopen weer achter de feiten aan.

Dit kán zo niet langer, Nova!”

Nova leest de mail twee keer.

Niet de woorden blijven hangen, maar wat eronder ligt: frustratie, vermoeidheid, misschien zelfs teleurstelling.

Ze aarzelt geen seconde, pakt haar telefoon en toetst zijn interne nummer.

“Alex, ik kom nu naar je toe,” zegt ze voordat hij iets kan zeggen.

“Eh… nu?” stamelt hij.

“Dat had ik niet verwacht.”

“Ja nu,” antwoordt Nova beslist.

Een paar minuten later staat ze naast zijn bureau.

Zijn gezicht is nog steeds rood van irritatie of van schaamte voor de felle e-mail.

“Nou, het valt wel mee hoor,” zegt hij snel.

“Die brede school…”

“Die kan wachten,” onderbreekt Nova kalm.

“Maar jouw gevoel niet. Dáárom ben ik hier.”

Alex kijkt haar verrast aan.

De spanning zakt zichtbaar weg uit zijn schouders.

“Nou… dat is eigenlijk wel fijn.

Meestal krijg ik alleen een cc’tje terug.”

“Vandaag kreeg je een collega terug,” zegt Nova met een glimlach.

Er valt een stilte, maar geen ongemakkelijke.

“Vertel,” zegt Nova.

“Wat is er nodig om dit voortaan anders te doen?”

Alex denkt even na.

“Weet je, het is ook weer geen raketwetenschap.

Als we aan het begin van elk project even samen zitten, al is het maar vijf minuten, dan kunnen we het budget direct goed neerzetten.

"Als we aan het begin van elk project even samen zitten, al is het maar vijf minuten, dan kunnen we het budget direct goed neerzetten."

Geen schema’s, geen rapporten, gewoon even overleg, kort en simpel.”

Nova lacht.

“Weet je wat het is Alex?

Soms vinden mensen de simpelste oplossing het moeilijkste te geloven.”

Alex grijnst.

“Misschien omdat simpel niet sexy klinkt.”

“Maar effectief is het wél,” zegt Nova.

“Ik wil dat vanmiddag meteen met Meryem bespreken.

Als iemand weet dat procesafspraken niet met stroomschema’s opgelost worden, maar met samenwerking, dan is zij het wel.”

Alex leunt achterover.

“Zou je dat echt willen doen?”

“Natuurlijk,” zegt Nova.

“Ik wil dat jouw kennis vooraan in de bus zit, niet achteraf in de bijlage.”

Hij lacht breed.

“Weet je, ik had je mail bijna een tweede versie gestuurd van die mail. Die was scherper.”

Nova grinnikt.

“Dan had ik hier met een brandblusser gestaan Alex, niet met koffie.”

Super blaft in haar hoofd:

“Goed gedaan, mens. De roedel kalmeert niet van regels, maar van de erkenning om gezien en gehoord te worden.”

Nova glimlacht, alsof ze hem hoort.

’s Avonds schrijft ze in haar dagboek:

Vandaag weer geleerd dat de kortste weg van frustratie naar motivatie één telefoontje is. Begrip kost niks, maar levert alles op.

Ze legt haar pen weg en hoort Super zachtjes zuchten in zijn mand.

“Precies, mens. Soms is empathie gewoon goed financieel beleid.”

Nova lacht.

“Zet dat maar in de begroting, Super!”

LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De modderende manager