(17) De parttimer
Dec 16, 2025
Op kantoor gonst het weer eens van de halfzachte opmerkingen.
“Henk was wéér later en gaat nu ook weer eerder weg,” fluistert iemand bij de koffieautomaat.
“Doei parttimer,” grapt een ander als Henk zijn jas pakt.
Er wordt gelachen, Henk wuift het meelachend weg, maar zijn ogen lachen niet, die kijken bezorgd.
Nova hoort het.
Henk is weken weggeweest. Nu komt hij inderdaad later en gaat vaak eerder weg. Maar wat niemand zich lijkt af te vragen, is waarom.
Als Henk weg is vraagt schraapt Nova haar keel.
“Heeft iemand eigenlijk al eens aan Henk gevraagd hoe het met hem gaat?”
Er volgt stilte. Dan wat gemompel.
“Eh… nee, niet echt.”
“Heeft iemand eigenlijk al eens aan Henk gevraagd hoe het met hem gaat?” Er volgt stilte.
“Ik dacht dat hij misschien wat overspannen was,” zegt iemand.
“Of dat hij een nieuwe baan zoekt,” vult een ander grinnikend aan.
Nova kijkt rond.
“Dus we weten het niet,” zegt ze rustig, “maar we praten er wel over.”
Een paar collega’s kijken beschaamd naar hun beeldscherm.
Ze pakt haar tas. “Ik ga ook maar eens iets eerder weg vandaag.”
In haar hoofd klinkt Super zacht: “Ach, hoe noemen jullie dat ook alweer, dat mooie modewoord?”
“Bedoel je psychologische veiligheid,” mompelt Nova.
“Juist,” blaft Super, “veiligheid met woorden, niet met daden.”
Buiten, in de fietsenstalling, ziet ze Henk.
“Hey Henk, wacht even!” roept ze.
Hij kijkt op zijn horloge.
“O, Nova… ik moet eigenlijk echt gaan.”
“Weet ik,” zegt ze, “dat valt me op sinds je terug bent. En ook dat jij je ergens zorgen over maakt. Kan ik misschien iets voor je doen?”
Henk aarzelt. Dan ontspant zijn gezicht een beetje.
“Nou…, mijn moeder is erg ziek. Ik zorg voor haar, daarom was ik zo lang weg. En nu… tja, ik probeer werk en zorg te combineren.”
Hij glimlacht moe.
“Doordeweeks kook en zorg ik voor haar, mijn zus doet de weekenden.”
Nova legt haar hand op zijn arm.
“Weet je wat? Ik bel Peter dat wij later eten. Dan fiets ik met je mee en kook ik vanavond voor jou en je moeder. Dan heb jij een avond zonder haast.”
Henk wil protesteren.
“Nova, dat hoeft echt niet.”
“Onzin,” zegt ze beslist.
“Het is een kleine moeite.”
Hij slikt, zichtbaar ontroerd.
“Dank je. Ik weet soms ook niet meer hoe ik het vol moet houden.”
Ze knikt.
“Dat is precies waarom iemand het soms even met je moet volhouden.”
“Mijn moeder is erg ziek. Ik zorg voor haar, daarom was ik zo lang weg. En nu… tja, ik probeer werk en zorg te combineren.”
Terwijl ze samen wegfietsen, denkt Nova aan alle keren dat Henk de grap ‘parttimer’ lachend heeft weggewuifd. Hoe gemakkelijk oordelen zijn en hoe zeldzaam oprechte aandacht.
Super gromt in haar hoofd: “In een roedel zorg je voor elkaar, mens. Wij hoeven daar geen managementtraining voor. Jullie mensen geven liever namen aan gedrag dan dat je gewoon even vraagt: hoe gaat het écht met je?”
Nova glimlacht en kijkt opzij naar Henk.
“Ze zouden eens moeten weten,” denkt ze.
“Over de parttimer die elke dag een marathon loopt die niemand ziet.”
’s Avonds schrijft ze in haar dagboek:
Oordelen is makkelijk. Aandacht en luisteren vraagt moed.
En misschien, besluit ze, moet dat de impact zijn van mijn inbrengen bij de komende directievergadering.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK: De mens centraal in Hartenveen - deel 1
