(46) Gemeenteraad gewoel
Mar 27, 2026
De publieke tribune zit vol, het is begrotingsavond. Nova zit achterin. Niet als spreker, niet als hoofdrolspeler maar als ambtenaar die luistert.
Voorin zitten de raadsleden. Jong, ouder, fel, bedachtzaam. Allemaal verschillende kleuren en verschillende overtuigingen. Maar allemaal met hetzelfde papierenkolos voor zich: de begroting van Hartenveen.
“Dit is onverantwoord,” zegt een raadslid met vuur in zijn stem.
“Dit is juist noodzakelijk,” reageert een ander.
“En wie betaalt dat dan?”
De toon schuurt soms. Er wordt onderbroken, mensen zuchten en iemand rolt zichtbaar met zijn ogen.
Nova voelt hoe snel het kan kantelen van inhoud naar emotie. Toch ziet ze ook iets anders. Tussen de woorden door zit betrokkenheid. Niemand zit hier voor de show. Iedereen gelooft dat hij of zij het beste voorheeft met de inwoners.
Ze denkt aan het MT, aan de onderlaag waar ze het over hadden. Aan richting, aan de fundering, aan verkeersregels. Hier is het niet anders.
Een raadslid met een andere politieke kleur dan zijn voorganger zegt: “We verschillen over de weg ernaartoe, maar niet over het doel. We willen allemaal dat onze inwoners fatsoenlijk geholpen worden.”
Daarop valt het even stil.
“We verschillen over de weg ernaartoe, maar niet over het doel. We willen allemaal dat onze inwoners fatsoenlijk geholpen worden.”
Nova glimlacht.
Dat is het, daar is ‘De bedoeling’.
Maar samenwerken is geen vanzelfsprekendheid. Ook hier niet. Ze ziet hoe een ervaren raadslid zijn frustratie wegslikt voordat hij reageert. Hoe een nieuwkomer nerveus zijn bijdrage voorleest. Hoe een ander even ademhaalt voordat hij een scherpe vraag stelt.
Mentale weerbaarheid, denkt Nova, is hier net zo nodig als op de werkvloer.
In de pauze loopt ze langs de koffietafel.
Twee raadsleden die net nog fel tegenover elkaar stonden, lachen om een mislukte grap over de microfoon.
“Zie je,” hoort ze Super in haar hoofd bromgrommen, “zelfs rivalen delen water uit dezelfde bak.”
Snel onderdrukt Nova een schaterlach.
Later krijgt Nova toch het woord. Een korte toelichting op een beleidsvoorstel.
Ze spreekt rustig. Geen politiek verhaal maar een gewone uitleg over wat het betekent voor inwoners, voor medewerkers en voor de uitvoering.
Na afloop knikt een raadslid haar toe.
“Dank voor de helderheid.”
De discussie gaat verder. Af en toe scherp, soms vermoeiend. Maar altijd met één rode draad: de inwoner.
De discussie gaat verder. Af en toe scherp, soms vermoeiend. Maar altijd met één rode draad: de inwoner.
Als de voorzitter uiteindelijk de vergadering sluit, is het laat. De spanning is niet verdwenen, net zomin als de verschillen. Maar er is gestemd, besluiten zijn afgewogen en genomen.
Buiten ademt Nova de koele avondlucht in.
Samenwerken, denkt ze, is niet het verdwijnen van verschillen, het is het begrijpen en verdragen ervan. Het blijven zoeken naar het gezamenlijke doel, ondanks alles wat schuurt.
“Mens,” klinkt het in haar hoofd, “een roedel hoeft het niet altijd eens te zijn om samen te jagen.”
Nova glimlacht.
Misschien is dat de kracht van een gemeenteraad. Verschillend denken, samen verantwoordelijk zijn en samen blijven zoeken naar het wederzijds respect, begrip én de oplossing.
