(45) Gewoon geluk

Vandaag heeft Super een vrije dag. Niet omdat hij anders werkt, Super is immers een hond, maar omdat Nova besluit dat zij een vrije dag nodig heeft. Geen vergaderingen, geen onderlagen, geen funderingen maar gewoon even niks en lekker wandelen.

Super lijkt het meteen te begrijpen. Hij rekt zich uit in de gang, geeuwt overdreven en kijkt haar aan alsof hij wil zeggen: eindelijk.

Buiten in het park snuffelt hij met volledige toewijding aan een struik. Zoals altijd zonder haast, zonder planning. Gewoon met niks anders dan aandacht voor het moment.

Nova loopt achter hem aan en voelt hoe haar hoofd nog bij Hartenveen zit. Bij Kamran, bij de e-mailvrije woensdag en bij de AI-discussie.

Super tilt zijn kop op, kijkt haar aan en gaat dan zonder aarzeling in het gras liggen. Midden op het pad. Mensen moeten om hem heen lopen.

“Serieus?” zegt Nova lachend.

Super zucht tevreden. Ze gaat naast hem zitten. Het gras is koud, maar het moment voelt warm, alsof het zo bedoeld is.

“Jullie mensen,” hoort ze hem in haar hoofd brommen, “rennen de hele dag achter dingen aan die niet weglopen, daar is geen lol aan.” Nova glimlacht.

Super staat weer op, schudt zich uit en zet het op een lopen achter een bal die een kind weggooit. Hij rent vol overgave, stopt abrupt, kijkt even rond en besluit dan dat het genoeg is. Hij heeft geen schuldgevoel, geen to-do-lijst, het is gewoon weer even klaar.

Nova’s gedachten gaan terug naar Henk, die zijn masker even afzette. Naar Bas die zijn grens uitsprak, Marieke die haar stem terugvond en naar Peter die andere vragen stelt.

Misschien, denkt ze, is mentale vitaliteit niet ingewikkeld. Misschien is het dichter bij de natuur dan we denken.

Super komt terug, tong uit zijn bek, ogen helder.

“Zie je,” lijkt hij te zeggen, “wij honden kennen maar een paar regels. Rust als je moe bent. Speel als je energie hebt. Grom als iets niet klopt. Kwispel als het goed voelt.”

Nova lacht hardop.

“En jullie mensen,” bromt hij verder, “maken er een beleidsdocument van.”

Ze aait hem over zijn kop.

“Misschien moeten we vaker naar jou luisteren,” zegt ze zacht.

Super kijkt haar aan met zo’n blik van ‘vertel mij eens wat nieuws’.

Ze slenteren terug naar huis. Vandaag gaf geen groot inzicht en er was geen doorbraak, er was alleen frisse lucht en modderige poten. En ergens voelt Nova dat dit misschien wel de kern is.

Niet harder werken aan jezelf, maar vaker stilstaan. Niet meer woorden, maar meer voelen.

Super blijft even staan bij de auto, kijkt naar het open raam en springt dan op de achterbank.

“Mens,” klinkt het in haar hoofd, “als je rijdt, mag ik mijn kop uit het raam?”

Nova lacht om hoe hard Super kwispelt.

Soms is geluk eenvoudiger dan we denken.