(44) Agendaloos acteren
Mar 25, 2026
“Vandaag geen agenda,” zegt Guus terwijl hij zijn laptop dichtklapt. Iedereen lacht en denkt dat het een grap is. “Serieus,” vervolgt hij. “Vertel maar: wat houdt jullie bezig?”
Er valt een stilte die bijna hoorbaar schuurt. Normaal staat alles keurig genummerd in een agenda en besluitenlijst. Punt 1, punt 2 en de legendarische w-v-t-k-tjes.
Nu niets.
Tom schuift op zijn stoel.
“Eh… bedoel je werkinhoudelijk?”
Het ongemak druipt van zijn vraag af.
“Wat jij belangrijk vindt,” zegt Guus.
Het wordt rommelig en uit het niets lijkt de chaos en onzekerheid toe te nemen.
Het wordt rommelig en uit het niets lijkt de chaos en onzekerheid toe te nemen.
Marianne begint over een inwoner die vastloopt in procedures.
Siem springt erdoorheen met een frustratie over vertraging in een project.
Henk wil iets zeggen, maar wordt onderbroken door een opmerking over budget.
Nova kijkt rond.
Ze ziet hoe moeilijk het is om zonder houvast te praten. Geen lijstje om op terug te vallen. Geen tijdsblok om je achter te verschuilen.
“Misschien,” zegt ze rustig, “moeten we niet reageren, maar eerst doorvragen.”
“Doorvragen waarop?” vraagt Siem.
“Waar het nu eigenlijk echt om gaat.”
Ze kijkt naar Marianne.
“Wat maakt die casus van die inwoner belangrijk voor jou?”
Marianne denkt na.
“Omdat hij zich niet gehoord voelt. En wij zeggen dat we werken vanuit de bedoeling.”
“En wat is de bedoeling?” vraagt Nova.
“Dat we hem helpen,” zegt Marianne.
“Niet dat we hem naar het volgende formulier verwijzen.”
"We werken vanuit de bedoeling. Dat betekent dat we hem helpen, niet dat we hem naar het volgende formulier verwijzen.”
Het gebeurt zonder dat het precies aan te wijzen is, maar het gesprek gaat ineens een andere kant op. Er worden minder woorden verspild aan processen en meer over mensen.
Tom merkt op: “Maar we hebben toch kaders waar we ons aan moeten houden?”
“Zeker,” zegt Nova.
“Kaders zijn belangrijk. Ze geven richting, net als de verkeersregels waar we het laatst over hadden weet je nog?”
Ze glimlacht even om haar eigen metafoor.
“Maar binnen die regels is ruimte. We doen soms alsof de kaders ons vastzetten, terwijl ze juist bedoeld zijn om veilig te bewegen.”
Guus knikt.
“Misschien zijn we zo gewend geraakt aan de lijstjes dat we vergeten waarom ze er zijn.”
Het gesprek blijft rommelig. Mensen vallen elkaar nog steeds in de rede. Maar er wordt ook gelachen. En soms valt er een stilte waarin iemand hardop in zichzelf nadenkt. Wat vooral bij Siem op de lachspieren werkt.
Na een uur kijkt Guus op de klok.
“We hebben geen enkel punt afgewerkt,” grapt hij.
“Of,” zegt Nova, “we hebben het belangrijkste punt besproken.”
“Welke dan?” vraagt Henk.
“Waarom we doen wat we doen.”
En Guus grijnst tevreden, precies dat wilde hij bereiken. Weer even terug naar de kernvraag.
Er wordt niet geapplaudisseerd, er is geen samenvatting en al helemaal geen actielijst. Maar als ze het overleg afsluiten, voelt het voor iedereen alsof de klok weer even gelijk is gezet.
In haar hoofd bromt Super.
“Mens, jullie denken dat structuur veiligheid is. Maar soms is veiligheid dat je durft los te laten.”
Nova glimlacht.
Misschien is werken vanuit de bedoeling niet het schrappen van regels, maar het terugvinden van de ruimte.
LEES DOOR IN NOVA'S DAGBOEK:
