(52) Prestatiedruk en perspectief

Het is kwart voor één en de kantine oogt halfleeg. Niet omdat er niemand is, maar omdat iedereen ergens achter verstopt zit. Achter een scherm, achter een dossier, achter een snelle boterham die “even tussendoor” wordt weggewerkt. Nova ziet het al weken. Vandaag besluit ze dat het anders moet.

Ze zet haar dienblad midden in de ruimte neer en tikt de eerste collega die langsloopt op de arm.

“Ik claim je voor twintig minuten,” zegt ze opgewekt.

“Zonder laptop.”

De vrouw kijkt haar lachend aan.

“Heb ik een afspraak gemist?”

“Zeker,” antwoordt Nova.

“Met je eigen pauze.”

“Dan ben jij Nova,” zegt de vrouw.

“Cecile, griffie. Wij hebben elkaar nog niet echt gesproken.”

Nova’s ogen lichten op.

“De griffie! Voor mij nog altijd een beetje mysterieus terrein. Kom, vertel.”

Terwijl ze gaan zitten, ziet Nova Alex langs schuifelen, blik op zijn telefoon. Ze wenkt hem. Hij ploft mopperend neer met een zucht.

“Ik heb echt nog een lijst openstaan.”

“Die lijst redt het wel,” zegt Nova luchtig.

“Dit is Cecile, Cecile dit is Alex. En kijk, daar komt Meryem ook.”

Meryem aarzelt even, maar schuift dan toch aan.

Langzaam ontstaat er een kringetje van nieuwsgierige collega’s.

Het voelt onwennig.

Iedereen heeft haast, maar niemand staat op.

Langzaam ontstaat er een kringetje van nieuwsgierige collega’s. Het voelt onwennig.

Nova vraagt niet wat er nog moet, maar vraagt iedereen hoe het gaat.

“Druk,” zegt iemand automatisch.

Nova glimlacht.

“Druk is geen gevoel.”

Er valt een korte stilte.

Alex krabt aan zijn nek.

“Oké… dan ben ik moe.”

“Gejaagd,” zegt een ander zacht.

“Alsof ik steeds achterloop,” voegt Cecile toe. De woorden worden preciezer en minder stoer.

“Wanneer hebben jullie voor het laatst echt pauze genomen?” vraagt Nova.

Er wordt gegniffeld.

“Koffie halen telt toch?” merkt iemand op.

“Koffie halen is verplaatsen, geen pauze” zegt Meryem plots.

Ze kijkt zelf verrast dat ze het hardop zegt.

Nova vertelt hoe het brein continu scant, hoe stress zich opstapelt als je nooit herstelt. Dat rust begint bij kleine keuzes. Even ademhalen. Even niets oplossen.

Nova knikt en vertelt hoe het brein continu scant, hoe stress zich opstapelt als je nooit herstelt. Dat rust niet begint bij een heisessie, maar bij kleine keuzes. Even ademhalen. Even niets oplossen.

“Maar het werk blijft,” werpt Alex tegen.

“Dat klopt,” zegt Nova.

“En jij ook. De vraag is: in welke staat wil je blijven?”

Ze zegt het rustig.

Niet als verwijt, maar als uitnodiging om over na te denken.

Na een half uur staan ze op.

“Morgen weer?” grapt Cecile.

Er wordt schuchter gelachen, maar niemand zegt nee en een paar collega’s knikken zelfs van ja.

Later die middag glimlacht Nova van oor tot oor als ze ziet hoe Meryem haar agenda opent en tussen twee overleggen verschijnt een nieuw blokje: 12.00u – 13.00u Pauze – niets plannen.

In haar hoofd bromt Super tevreden:

“Een hond rent. Maar ligt daarna ook in het gras. Jullie mensen vergeten dat tweede deel nogal eens.”

Nova pakt haar dagboek en schrijft:

Misschien komt prestatiedruk niet alleen van buiten. Misschien zit het ook in de overtuiging dat stilstaan tijdverlies is. En misschien begint mentale vitaliteit niet met harder werken, maar met durven pauzeren.