(51) Werkplek welkom

Amira zit aan een bureau dat nog een beetje vreemd aanvoelt met een nieuw toetsenbord, een onbekende stoel, een eenzaam scherm dat te hoog staat en wacht op een laptop. Ze glimlacht naar iedereen die langsloopt, maar haar ogen zoeken iets herkenbaars. Nova herkent die blik. Nieuw zijn is spannend, ook al ben je aangenomen met complimenten en vertrouwen.

De ochtend ging zoals dat vaker gaat in Hartenveen. Goed bedoeld, maar veel te gehaast. Een rondje langs ‘de velden’ gevold door: Dit is je werkplek, daar staat de koffieautomaat en je laptop en pasje krijg je van de week. Veel plezier en zet ’m op!

Iedereen meent het vriendelijk en niemand is onverschillig. Maar toch blijft er iets hangen dat aan Nova blijft knagen.

Het voelt alsof iemand een zaadje plant en het daarna vergeet water te geven.

Nova vangt Amira later op in de wandelgang.

“Hoe voelt je eerste dag Amira?”

Amira antwoordt voorzichtig positief, maar tussen de regels door hoort Nova het zoeken. Het wachten. Het nog niet echt meedoen.

Nova moet denken aan het woord onboarding. Alsof je iemand zijn stoel in een vliegtuig aanwijst. Rij 12, stoel B, succes met de vlucht. Terwijl inwerken iets anders suggereert. Iemand meenemen; in het werk, in de cultuur, de gewoontes en de ongeschreven regels.

Nova moet denken aan het woord onboarding. Alsof je iemand zijn stoel in een vliegtuig aanwijst. Rij 12, stoel B, succes met de vlucht. Terwijl inwerken toch echt iets anders suggereert.

Ze weet dat ze het voor Amira niet meer kan overdoen. De eerste dag is geweest en dus de eerste indruk ook. Maar ze kan wel vragen hoe het had mogen zijn.

En als Amira voorzichtig vertelt dat ze had gehoopt iets meer meegenomen te worden in het team, niet alleen in de taken maar ook in de verhalen, voelt Nova een lichte schaamte. Niet persoonlijk, maar organisatorisch.

Hoe vaak gebeurt dit?

Nieuwe collega’s die met energie beginnen, maar op dag één al leren dat iedereen druk is, dat urgent altijd wint van belangrijk.

Terug in haar kamer schrijft Nova steekwoorden op.

1. Verbinding.

2. Aandacht.

3. Ritme.

4. Rituelen.

De eerste verbinding ontstaat bij de sollicitatie. Als je die op dag één laat verdampen, verlies je meer dan je denkt.

Later die week legt ze het onderwerp neer bij Rob en Marianne. Niet verwijtend, maar als constatering.

De eerste verbinding ontstaat bij de sollicitatie. Als je die op dag één laat verdampen, verlies je meer dan je denkt.

Ze ziet hoe Rob langzaam knikt en hoe Marianne fronst, niet defensief maar nadenkend.

Nieuwe medewerkers zijn geen bijzaak, ze zijn de toekomst van onze organisatie en die toekomst vraagt meer dan een bureaustoel en een wachtwoord.

’s Avonds noteert Nova in haar dagboek dat duurzame inzetbaarheid niet begint bij verzuimcijfers, maar bij welkom heten. Bij gezien en gehoord worden, bij het gevoel dat je ertoe doet vanaf minuut één.

Super tilt zijn kop op wanneer ze haar pen neerlegt.

In haar hoofd bromt hij tevreden.

“Een roedel ruikt meteen of je erbij hoort, mens. Misschien moeten jullie daar wat vaker naar luisteren”.

Nova glimlacht.

Misschien is echte onboarding niets anders dan iemand laten landen, niet op een stoel, maar in een gemeenschap.