(50) Zonnige zorgen

Het terras hangt boven de zee als een balkon op de rand van de wereld. De lucht is zacht oranje terwijl het water loom tegen de rotsen kabbelt. Tussen hen in staat een fles wijn die Peter met een bijna jongensachtige trots bestelde. Kaarslicht danst in zijn ogen.

Nova weet dat hij zijn best heeft gedaan, dat dit diner niet toevallig is gekozen. Dit is geen “we zien wel waar we uitkomen”-avond. Dit is gepland en doordacht om weer even met zijn tweeën te zijn.

En toch zit haar hoofd niet op het terras.

Terwijl de ober de borden neerzet, met heerlijke mediterrane groenten en een vis die eruitziet alsof hij net nog in de zee zwom, dwalen haar gedachten af naar Hartenveen. Naar de planning voor volgende week, naar dat overleg met Guus. Naar die ene kritische mail die ze nog niet had beantwoord.

Ze voelt naar haar telefoon in haar tas, om zeker te weten dat hij er is.

Peter kijkt haar een tijdje aan zonder iets te zeggen. Niet boos of verwijtend maar gewoon observerend.

“Je bent er niet helemaal,” zegt hij uiteindelijk zacht.

Nova schrikt op.

“Jawel hoor.”

Hij glimlachte flauwtjes.

“Half. De andere helft zit in een projectplan.”

Nova wil zich verdedigen, aangeven hoe belangrijk dat project is. Maar Nova ziet aan Peter dat het daar nu niet over gaat.

“Ik heb dit geregeld,” zegt Peter rustig, terwijl zijn hand over het tafelkleed strijkt, “om samen te zijn. En ik merk dat ik je mis, zelfs terwijl je tegenover me zit.”

“Ik heb dit geregeld om samen te zijn. En ik merk dat ik je mis, zelfs terwijl je tegenover me zit.”

Nova voelt hoe die zin binnenkomt.

Niet met geweld, maar juist heel zacht en daarom heel erg raak. Terwijl hij haar aankijkt leunt Peter iets naar achteren.

“Ik wil dit niet vanavond. Geen werk tussen ons, geen half luisteren. Ik wil jou hier, helemaal in het hier en nu.”

Peters ferme woorden voelen niet als een aanval, maar wel als een grens. En terwijl Nova naar hem kijkt voelt ze iets wat haar onverwacht ontroert: trots.

Dit is dezelfde man die vroeger in frustratie schoot of zich terugtrok. Nu spreekt hij uit wat hij nodig heeft. Rustig, zonder drama en vanuit zijn gevoel.

Ze ademt diep in en voelt hoe haar eigen overtuiging, om altijd beschikbaar te moeten zijn, even tegenstribbelt.

Maar dan pakt ze haar haar tas, zet haar telefoon uit en legt hem ondersteboven terug.

“Je hebt gelijk,” zegt ze zacht.

“Ik was er niet helemaal.”

Peter glimlacht en de spanning die tussen hen in hing lost op als suiker in warme thee.

Peter glimlacht en de spanning die tussen hen in hing lost op als suiker in warme thee.

Samen zien ze hoe de zon langzaam in zee zakt.

Zonder project, zonder planning en zonder mentale modellen, maar met elkaar, met een heerlijk diner en een goed glas wijn.

In haar hoofd bromt Super tevreden. "Mens, zelfs wij honden weten: als je samenloopt, loop je samen. Niet half in het park en half bij de vuilnisbak van gisteren."

Nova glimlacht bij die beeldspraak van Super.

Later schrijft ze in haar dagboek:

Misschien is dit wel de moeilijkste vorm van duurzame inzetbaarheid: niet altijd beschikbaar zijn, niet altijd alles oplossen. Maar durven kiezen, voor het moment en voor wat echt belangrijk is.