(49) Cijfers en controle

De eerste training van het nieuwe financiële pakket begint gespannen. Niet dat iemand met dossiers gooit of roept dat het een slecht idee is. Integendeel. “Goed dat we moderniseren,” zegt iemand. “Het oude systeem was echt ruk.”

En toch. Er hangt iets in de lucht.

Meryem staat voor de groep. Zelfverzekerd, professioneel en vol vertrouwen. Maar Nova ziet het, voelt het bijna. De ingehouden adem van het team, de blikken naar het oude icoontje op het bureaublad van Meryem haar laptop, dat op het grote scherm staat geprojecteerd. Dat icoontje dat binnenkort verdwijnt.

“Het is gewoon wennen,” zegt Alex terwijl hij zijn armen over elkaar slaat en Nova een speels schouderduwtje geeft.

Nova grinnikt en knikt.

“Ja, ja Alex.”

Maar ze weet dat het meer is dan wennen.

Na afloop zitten ze met een paar financials om tafel.

“Het is echt wel een goed systeem dat nieuwe,” zegt een collega.

“Het is sneller en overzichtelijker, maar ik mis mijn oude schermlay-out.”

Er wordt zachtjes gelachen.

“Ik weet dat het gek klinkt,” vervolgt hij.

“Maar ik wist precies waar elke functie zat, nu zoek ik me het apezuur.”

Nova kijkt naar Meryem.

“Mag ik even snel iets uitleggen?”

Ze tekent met haar vinger een cirkel op tafel.

“Ons brein houdt van voorspelbaarheid. Van patronen. Alles wat bekend is, voelt veilig, zelfs als het inefficiënt is.”

“Dus we zijn gewoon koppig?” vraagt iemand.

“Niet koppig Tom,” zegt Nova.

“Menselijk.”

“Ons brein houdt van voorspelbaarheid. Van patronen. Alles wat bekend is, voelt veilig, zelfs als het inefficiënt is.”

Nova legt uit hoe het onbewuste brein veranderingen als potentiële bedreiging ziet. Niet omdat ze slecht zijn, maar omdat ze onzekerheid brengen. Het brein scant continu op risico. Nieuw betekent: opletten.

“Dus zelfs als je denkt: top idee,” zegt Nova, “kan je lijf iets anders voelen. Onrust of irritatie, misschien weerstand, of dat allemaal tegelijk.”

Alex knikt langzaam, “Aha, dus ik ben toch niet gek.”

“Nee, jij niet Alex, jij bent een vliegtuig”, grapt Nova.

En iedereen schaterlacht om Nova’s gevatte opmerking.

“Het lastige,” vervolgt ze grijzend, “is dat je ook ergens afscheid van neemt. Van routines, van vertrouwde handigheidjes en van het gevoel dat je alles onder controle hebt.”

Meryem zucht.

“Dat herken ik.”

“En afscheid nemen kost energie,” zegt Nova.

“Zelfs als je weet dat het beter wordt.”

“En afscheid nemen kost energie. Zelfs als je weet dat het beter wordt.”

Ze kijkt de groep rond.

“Dit is geen onwil of onkunde, maar simpelweg hoe ons brein werkt.”

Er valt een rustiger stilte dan aan het begin.

“Dus,” zegt Meryem, “we moeten niet harder duwen, maar het gewoon meer tijd en ruimte geven?”

“Precies,” zegt Nova.

“Ruimte om te wennen, om fouten te maken en om even te mopperen. En tijd zodat het kan indalen in ons onbewuste brein.”

In haar hoofd bromt Super.

“Mens, wij honden wisselen ook van slaapplek. Eerst drie rondjes draaien, dan pas liggen als het veilig voelt.”

Nova glimlacht.

’s Avonds schrijft ze in haar dagboek:

Verandering is niet alleen een technisch traject, maar juist ook een neurologisch afscheid. En als je dat begrijpt, kun je milder kijken. Naar jezelf en naar elkaar.