Over Joost Parren

 Waarom doen mensen niet vanzelf wat op papier logisch lijkt?
Die vraag loopt al jaren door mijn werk heen.

Ik ging economie studeren omdat ik wilde begrijpen hoe mensen samenwerken. Niet alleen in cijfers en modellen, maar in keuzes, belangen en verwachtingen. Tijdens mijn studie groeide daar een tweede fascinatie bij: waarom reageren mensen zoals ze reageren? Dat bracht me naar psychologie, filosofie en de werking van het brein. Die combinatie heeft bepaald hoe ik naar organisaties kijk.

Waar ik mee begin

Veel organisaties hebben goede plannen en serieuze bedoelingen. Toch valt nieuw gedrag na een paar maanden terug in oude patronen. Niet omdat mensen niet willen. Maar omdat verandering in de praktijk minder duidelijk is dan op papier.

Ik begin niet bij de oplossing, maar bij de onduidelijkheid. Bij de woorden waarvan iedereen denkt dat ze helder zijn: eigenaarschap, integraal werken, resultaatgericht sturen. Je kent ze wel, die woorden waarvan we altijd aannemen dat de ander wel snapt wat we ermee bedoelen. Maar juist dit zijn juist de woorden die mensen ieder voor zich anders uitleggen en er een andere betekenins aan geven. Dat maak ik concreet en bespreekbaar. Want verandering beklijft pas als mensen begrijpen wat er werkelijk van hen wordt gevraagd.

Mijn motto

Leef met hart en ziel en houd het simpel.

Dat klinkt misschien soft. Maar niets is minder waar. De dingen simpel houden vraagt om durven kiezen, schrappen en zeggen waar het echt over gaat. Zowel in mijn werk als privé. Niet altijd makkelijk, wel altijd duidelijk.

En verder

Ik woon in Den Haag, schrijf graag en ben gefascineerd door filosofie, psychologie en neurowetenschappen. Daarnaast heb ik een passie voor koken. Kookboeken lees ik zoals andere mensen romans lezen. Mijn referentiepunt is Marco Pierre White: de jongste driesterrenchef ooit en leermeester van onder anderen Gordon Ramsay.

Ik probeer zijn gerechten na te maken, al lukt dat nooit helemaal. Van elke poging leer ik iets, en als het weer nét niet is geworden, kan ik hard om mezelf lachen.

En als het honkbalseizoen bezig is, bestaat de kans dat ik 's nachts wakker ben omdat de New York Yankees spelen. Dan kan je me soms in stilte juichend op de bank zien zitten als er een homerun het stadion uit gaat